In 2023 kondigde de Vlaamse regering met veel ambitie aan dat ze via modulaire woningbouw op korte termijn 7.000 nieuwe sociale woningen wilde realiseren. Twee jaar later blijkt die ambitie moeilijk waar te maken: tot nu toe werden slechts 16 woningen gebouwd, waarvan 9 in Diepenbeek.
Toch ligt het probleem niet bij het concept zelf – integendeel. Het is juist in dit soort initiatieven dat de sterkte van modulaire bouw het meest zichtbaar wordt.
De woningen in Diepenbeek bewijzen dat kwaliteit, snelheid en energiezuinigheid perfect hand in hand kunnen gaan. Binnen amper acht weken werden daar instapklare woningen opgeleverd, een realisatie die zonder twijfel aantoont dat de technologie werkt en de bouwmethodiek klaar is voor schaal.
De vraag is dus niet of modulaire bouw kan werken, maar waarom de uitvoering elders zo moeizaam op gang komt.
De verklaring ligt vooral in de manier waarop onze bouw- en woonprocessen vandaag georganiseerd zijn. Elk modulair project moet zijn weg vinden door een kluwen van vergunningen, aanbestedingsprocedures, financieringsstromen en lokale besluitvorming. De raamovereenkomst die Vlaanderen opzette, biedt weliswaar een kader, maar laat veel verantwoordelijkheid bij woonmaatschappijen en lokale besturen. In de sociale woningbouw spelen bovendien strakke budgetten en complexe regelgeving een cruciale rol: ze zorgen voor weinig flexibiliteit in ontwerp en uitvoering, en maken vernieuwende concepten moeilijker in te passen binnen de bestaande kaders.
Voor velen onder hen is modulair bouwen nog nieuw terrein. Er is terughoudendheid, soms uit onbekendheid, soms uit praktische bezorgdheid. Modulair bouwen is nochtans een belangrijk deel van het antwoord dat we zoeken op het woonvraagstuk van vandaag. Het struikelblok blijft echter de samenwerking tussen diverse stakeholders.
Ook financiële druk speelt mee. Sociale woningbouw opereert binnen strakke budgetten. Een kleine vertraging of onvoorziene meerkost kan het verschil maken tussen een haalbaar of onhaalbaar project. Daardoor worden innovatieve trajecten vaak als te risicovol ervaren, zelfs als ze op termijn net meer zekerheid bieden.
Daar waar een publiek – privaat spanningsveld de groei van slimme en duurzame oplossingen beperkt, komt KeyMotion in beeld. Wij zien dagelijks hoe groot de kloof is tussen beleidsambitie en uitvoering, en hoe waardevol het is om een onafhankelijke schakel en ruggengraat te hebben die beide werelden verbindt.
De realisatie in Diepenbeek is een belangrijk signaal. Ze toont dat modulaire sociale woningbouw wérkt. De uitdaging ligt nu in het opschalen: de ervaring van enkele voortrekkers omzetten in een breder gedragen praktijk. Dat vraagt niet alleen technische knowhow, maar vooral vertrouwen, kennisdeling en organisatorische sturing.
Onze rol bestaat hierin om de juiste partners rond de tafel te brengen – bouwbedrijven, overheden, woonmaatschappijen, ontwerpers, investeerders – en om samenwerkingsmodellen te ontwikkelen waarin iedereen weet waar hij staat. We helpen duidelijkheid brengen in juridische, financiële en operationele structuren, zodat innovatie niet vastloopt op onzekerheid.
Met meer dan 200.000 gezinnen op de wachtlijst is er geen tijd te verliezen. Vlaanderen heeft de middelen, de expertise en de spelers om dit te doen werken. Wat nu nodig is, is een betere coördinatie tussen al die elementen én een bereidheid om nieuwe vormen van samenwerking te omarmen.
